Sırılsıklam

 

Yağmurlu bir geceydi

Kadın, koşar adım yürüyor

Bilinmezliğe doğru yol alıyordu

Geçmişe dair içini acıtan hatıraları

Hafızasından kazımak istiyordu

Geride bıraktığı şehrin ışıklarından

Uzaklaşmak için çırpınıyor

Ama başaramıyordu

Yağmurda sırılsıklam ıslanıyor

Ayakları, o eski, dar sokağın

Kaldırım taşlarına çarpıyor

Ama aldırmıyordu

Nicedir, aldığı yaraların acısını hissetmiyor

Kalbi buz parçası kesilmiş, donuyordu

Gözleri kan çanağına dönmüş

Üzgün ama mağrur gidiyordu

Korkunç çığlıklar atıyor

İç çekişleri kesik kesik

Zor nefes alıyordu

Yağmur bir yandan

Kadın bir yandan

Kaderine ağlıyordu

 

Ağlıyordu

Ama kimse duymuyordu

Gece karanlık

Karanlık yalnızdı

 

31 Mart 2015, Kırcaali, Resmiye Mümün

“Sırılsıklam” Şiir Kitabından