Şair Zahit Güney’e ithaf
Bugün,
Tek silahim; kalemim kırıldı
Mürekkebim dondu
Yüreğim,
Bir şairin
Ölüm acısıyla doldu
Nedir bu ölümün acelesi
Nedir bu zamansız gelen hüzün
Nedir bu göklerin uğultusu
Nedir bu kahreden kurşun?!
Hem şairler
Neden ölür ki, anne?!...
Henüz yazamadıkları
Şiirleri kim okuyacak
Eksik bıraktıkları mısraları
Kim dolduracak
Haksızlık karşısında
Kim kalem oynatacak
Zalime karşı
Kim hakikatı haykıracak?!...
Şairlerin ölümü
Neye benzer; bilir misin
Kanadı kırık bir kuşun
Sonsuzluğa doğru uçmasına
Tıpkı bugün Zahit Güney’in
Sonsuzluğa uçması gibi
Ama şair ölse de
Şiir ölmez ki!
Zahit Güney de
Şiirleriyle
Hiç ölmeyecek anne!
24 Mart 2015, Kırcaali, Resmiye Mümün
Няма коментари:
Публикуване на коментар