Kalbim yokluğunun yangınında kavruluyor
Sanki bütün acılar anlamını yitirdi
İçimde bir ses “Sabret, dünya imtihan” diyor
Çok yorgunum, yaşama gücüm tükendi, anne!
Meğerse hayatta en büyük gücüm senmişsin
Sensiz nefes almak yaşarken ölü gibi birşey
Neye sahip olduysam, varım yoğum senmişsin
Sensiz bir hiçim, elim avucum bomboş, anne!
Şimdi her gün yeniden dirilip ölüyorum
O melek yüzün her an gözlerimin önünde
Gözyaşlarımı yutkunup zorla gülüyorum
Omzunda ağlayamamak ne çok zormuş, anne!
12 Aralık 2015, Kırcaali, Resmiye Mümün
Няма коментари:
Публикуване на коментар