Keşke herkes
senin gibi insan olsaydı
Haksız yere yüreğimi
acıtmasaydı
Kalbini kırsam da
kalbimi kırmasaydı
Dost gibi görünüp
kuyumu kazmasaydı
Keşke bilmeseydim
ihanetin adını
Kardeşin ve
akrabanın düşmanlığını
Sevdanın dünyada çektirdiği
azabı
Hayatın kahredici
vefasızlığını
Keşke yar gururuna
teslim olmasaydı
Bir anlık zevk
için aşkını satmasaydı
Sevdiğini
sahiplenmekten korkmasaydı
Bütün şerefsizler
misali kaçmasaydı
Ah, babam
Ölümünle birlikte
insanlık da öldü
Bir daha insan
olana hiç rastlamadım
Küçük insancıklar
o kadar çoğaldı ki
Vallahi, ben insanlığımdan
utanırım
13 Ekim 2015,
Kırcaali, Resmiye Mümün
Няма коментари:
Публикуване на коментар