Yıllanmış hasretimi giderdim bizim boz dağlarla
Kutlu davamı çiviledim Kazlar’ın zirvesine
Hiçe sayılan dinimizi yücelttim dualarla
Zavallı haldeki
Türkçemizi şahlandırdım yine.
Bir ceylanın masumiyetine sığındım dünyadan
Mutlu bir tebessüm kondurdum kırılgan yüreğime
Fecrin
doğuşuna emanet ettim uysallığımı
Boşuna döktüğüm
gözyaşlarıma ağladım yine.
Kırlangıç
kuşuna sordum yitirdiğim insanlığı
Kaybettiğim
izlerimi aradım yolun başında
Yeniden
sorguladım insana olan inancımı
Adalet umudumu
mahşere öteledim yine.
27 Nisan 2020, Kırcaali, Resmiye Mümün
"Gitme Zamanı" kitabından
Няма коментари:
Публикуване на коментар