Ah annem,
Bu mektupla
seni üzmek istemezdim
Ama içimi
dökmeyi çok özledim
Benim tek
sırdaşım kalemim; sen de bilirsin
Eğer canını
sıkarsam, affet beni anne!
Güvendiğim
dağlara lapa lapa kar yağdı
Kime
güvendiysem, sırtıma bıçak sapladı
Ben eski
ben değilim artık
Elimde tek
onurum kaldı
Bugün yine
nefret ettim kendimden
Herkese
güvenen o saf kalbimden
Ne olurdu,
ben de kurnaz olsaydım
Açıkgöz,
sinsi, çıkarcı olsaydım
Kim severse,
yalakalık yapsaydım
Sensin
deyip, doruklara çıksaydım
Dalkavuklar
arasında çırpınıp duruyorum
Maskeli
baloda hala kendimi oynuyorum
Sahte
yüzlere bakınca ben tahkir oluyorum
O
şerefsizlere diyecek söz bulamıyorum
Ah annem,
Ben
Kendim
olmanın cezasını çekiyorum!
Sahte olan
her şeyden tiksiniyorum!
Senin o
masumiyetini arıyorum
Ama
Hiç kimsede
Hiçbir
şeyde
Bulamıyorum!
Ben
Sahte
olamıyorum!
Ben
Kendim
olmaktan
Yorgunum anne!
21 Temmuz
2015, Kırcaali, Resmiye Mümün
Няма коментари:
Публикуване на коментар