Ah annem,
Bir bilsen,
Sana mektup yazmayalı neler oldu
Hayatımdaki bütün devler cüce oldu!
Meğerse zenginler
Ne kadar ucuz insanlarmış
Şimdi daha iyi anladım anne!
Bir tek sen
Bir tek sen cüceleşmedin
Bir de cebinde beş para olmayan babam
Bir tek siz beni satmadınız
Bir tek siz bana değer verdiniz anne!
Sizin yanınızda olmayı çok isterdim
Ama elimden hiç birşey gelmiyor, anne!
Bu dünya çok acımasız
Haksızlık beni boğuyor anne!
Nicedir etrafıma dizildi şöhret hastaları
Bir anda parlayıp, bir anda söndü yıldızları
Damla damla satırlara aktı duygularım
Heybemden boşaldı topladığım gözyaşlarım
Ne zamandan beri düşünüyorum
İnan, çok düşünüyorum, anne!
Ama bir türlü anlayamıyorum
Bir türlü anlamıyorum anne!
Nasıl oluyor da
O büyük insanlar
Ufacık bir dünya menfaati için
Küçücük bir karınca misali
Küçülüyorlar!
Hiç değer mi karşındakini ezmeye
Hiç değer mi kul hakkına girmeye
Hiç değer mi vicdan azabı çekmeye
Hiç değer mi gönülden düşmeye
Birkaç günlük gösteriş için
Hiç değer mi anne?!
Ölüm nasihat almaya yetmez mi
Ölümden neden nasihat almazlar
Her saniye birkaç bin insan ölmez mi
Hepimiz ölmeyecek miyiz anne?!
25 Mayıs 2015, Kırcaali, Resmiye Mümün
Няма коментари:
Публикуване на коментар