-Teyzem Rabiye Çelik’e-
Amansızr hastalık
aldı onu bizden
Dağ gibi kadını
devirdi birden
Elli iki yaşında
göçtü dünyadan
Geride bıraktı üç
kız ve oğlan
Ailesi uğraştı
yaşasın diye
Doktor doktor
gezdi umut peşinde
Çocukları başından
ayrılmadı
Anne acısına
dayanamadı
İnsanları
severdi, kalp kırmazdı
Düşünmeden ağzından
laf çıkmazdı
Durmadan çalıştı,
parası vardı
Herkese eli açık,
cömertkardı
Şiir kitabıma çok
değer verdi
Son anda bile
elinden düşmedi
Veda vaktinde
sözler yetmedi
Acısı içimde d’nmek
bilmedi
Gözümün önünde o
en son hali
Beti benzi
sapsarı, uçmuş rengi
Yine de hep güldü
soluk gözleri
Rahat uyu,
teyzelerin teyzesi!
23 Mart 2014,
Kırcaali, Resmiye Mümün
“Babamın Kızı”
Şiir Kitabından
Not: Teyzem Rabiye Çelik, 26 Ocak 2010 tarihinde
İstanbul-Avcılar'daki evinde vefat etmiştir. Esenyurt Mezarlığında yatmaktadır.
Ruhu şad olsun!
Няма коментари:
Публикуване на коментар