Ben Bir Kez Kırılırım

 

Meğerse aşkımız koca bir yalanmış

Çok geç anladım

Ama anladım

Şimdi hiçbir şey merhem değil kalbimdeki kırgınlıklara

Seni affetmek için bahaneler kalmadı aklımda

Hatırlıyor musun,

Sana, “Ben bir kez kırılırım”, demiştim

Oysa sen beni sayısız kere kırdın

Hem de öyle böyle değil

En hassas yerimden kırdın

Acımadın masum hayallerime

Yazık ettin tertemiz sevgime  

 

İnan, benim için çok zor olacak

Ama artık gitmem gerekli

Seni sana bırakıyorum, sevdiğim

Vicdanınla hesaplaşma zamanı geldi

O kaldırabilirse bana yaptıklarını

Ben de hazırım affetmeye sahte aşkını

Gerçi seni affetmeyi başarsam da 

Her şeyi unutmam mümkün değil asla   

     

Aslında Allah’ım şahidim olsun  

Seni tüm kalbimle affetmek istemiştim bir zamanlar       

Bir düşünsene

Değmediğini bile bile aşkımız için mücadele ettim yıllarca

Kaç kez kendimden ödün verip, kadınlık gururumu çiğnedim uğruna  

Hatta senin için imkansızı başardım

Bir tek seni kazanmayı başaramadım

 

Meğerse ne kadar doğru demiş atalar

Dal kırıldığı yerden, insan koptuğu kalpten kopar

Kırılan kalp yerine gelmiyor bir daha

İyi niyet yetmiyor yaraları sarmaya  

Bana da yetmedi  işte

Yıllar yılı çabaladım boşa 

Kaybolan güven geri gelir mi

Sana olan güvenim de geri gelmedi  

 

Zaten sana söylemiştim

Her ne kadar büyük olursa olsun sevdam

Onurum önce gelir aşkımdan

Aşksız yaşayabilir bu yürek

Ama onursuz yaşayamaz, maalesef

Biliyorum

Sen hiçbir zaman ciddiye almadın beni

Bu sözlerimi de ciddiye almayacaksın belki  

Burada bitsin bu hüzünlü aşk hikayesi

İkimiz için de bu hayırlısı demek ki

Sana mutluluklar dilerim, sevdiğim

Sevdiğinle mutlu ol, istediğin gibi  

Ben gidiyorum ağrıyan yanımla

Hoşçakal! En içten saygılarımla...

 

18 Temmuz 2014, Kırcaali, Resmiye Mümün