Anneme Mektup

 

Ah annem,

Bir bilsen,

Dünden bugüne kadar yokluğun kaç milyon yaşında

Oysa sana söylemek isteyip, söyleyemediğim o kadar çok şey var ki...

Şimdi hangisini yazsam sana

Mesela,

Sana sevgimi hiç söylemedim ki ben

Zaten anneye olan sevgi nasıl söylenebilir ki?!

Tıpki senin bana olan sevgini söyleyemediğin gibi

Dünyadaki sevgilerin en yücesini

Evlat sevgisini

Dile getiren söz olabilir mi ki?!

Denedim,

Çok denedim söylemeye

Bence öyle söz yok anne!

İçimdeki o kutsal sevginin büyüklüğünü

İki kelimeye nasıl sığdırabilirdim

Sana sevgimi söyleyemediğim için

Bağışla beni anne!

 

Şimdi sana “Seni seviyorum” desem

Duyabilir misin beni

Sen de bana beni sevdiğini söyler misin?!

Yok, yok

Vazgeçtim

Sakın söyleme, anne!

Gerçek sevgiler dile gelmez ki...

Ama ömrün boyunca hissedilir

Benim senin sevgini her zaman hissettiğim gibi

Ben sadece bütün dünya bilsin istedim

Ben seni çok seviyorum anne!

Hem de dünyadaki en doğal sevgiyle...

Hani anneler evlatlarını karşılıksız severler ya

İşte, ben de seni öyle seviyorum anne!

 

Biliyorum

Artık hiç kimse annem olmayacak

Olsa da, senin gibi olmayacak

Şükürler olsun Rabbime!

İyi ki sen oldun benim annem

İyi ki sen oldun!

Duru, temiz, berrak bir su gibi

Herkese böyle anne nasip olmaz ki...

İyi ki sen oldun

İyi ki sen oldun

Melek Annem!

 

Hatırlıyor musun

Bir zamanlar “Ben Babamın Kızıyım” demiştim

Bu söze darıldın mı yoksa

Ben de bazen yalan söylüyorum işte

O zaman yalan söyledim anne!

Babama söyleme

Üzülmesin!

Ben aslında en çok annemin kızıyım

Bunu böyle bil anne!

 

Görüyorsun değil mi?!

Sana söyleyemediğim o kadar çok şey var ki...

Şimdi sana her şeyi yazmak isterdim

Meğerse,

Anneye olan sevgiyi söylemek de

Yazmak da

O kadar zormuş ki

Seni layıkıyla anlatmaya

Kalemim yetmiyor

Bu defa da bağışla beni anne!

 

Şimdi sen yatağında rahat uyu

Bu dünyada ne zaman rahat uyudun ki

Herşey için affet beni anne!

Biliyorum

Hakkını helal etmiştin

Bir defa daha

Bir defa daha

Son bir defa daha

Bana hakkını helal eder misin anne!

Hani derler ya

Anne hakkı ödenmez

Benim gücüm de hakkını ödemeye yetmedi işte!

 

Ama ne olur

Sen artık rahat uyu yerinde

Göreceksin anne,

Ben her gün sana sevgimi söyleyeceğim

Mekanların ve zamanların ne önemi var ki...

Ölüm bizi ayıramayacak anne!

Ben sesimi sana işittireceğim

Hem anne yüreği

Ne kadar uzakta olursa olsun evladını duyar

Değil mi anne?!

Ben sevgimi sana her gün haykıracağım!

Zaten hep öyle olmadı mı ki

Hep sessizce söylemedik mi sevgimizi

Ne olur, bundan sonra da ses yapmayalım

Sese, gürültüye ne gerek var ki?!

Bırak,

Hep öyle sessizce konuşalım

Sadece ikimiz bilelim sevgimizi

Bu sessizliğin manasını kim bozabilir ki?!

Ben aslında

En çok

Seni sevdim

Annem!!!

 

7 Aralık 2014, Kırcaali, Resmiye Mümün

"Minik Serçe" Şiir Kitabından