Anneme Mektup-2

 

Ah annem,

İpek saçını

Misk kokunu

Sımsıcak nefesini

Melek yüzünü

Bir çocuk gibi masum,

O deniz mavisi gözlerini

Ne kadar özledim

Bir bilsen!

 

Biliyorum,

Bütün ölümler soğuk

Bütün ölümler öldürücü

Ama senin ölümün annem,

Senin ölümün;

Ne yaşatıyor,

Ne öldürüyor beni...

Bilmezdim,

Ölümün;

Bu kadar acımasız bir katil olduğunu

Ansızın arkadan

Sinsice yaklaşıp

En sevdiklerini

Birer birer

Alıp götürdüğünü

 

Şimdi kolu kanadı kırık bir kuşum

Bimem,

Bir gün

Yeniden uçabilir miyim

Hayallerle dolu gök mavisine

Yeniden konabilir miyim

Dünyaya bakan pencereye

Ama

Bildiğim birşey var;

Ben korku dolu rüyalardan

“Anne” diye çığlıklarla uyanınca

Seni yanımda bulamayınca

Çok korkuyorum anne!

Ne olur!

Beni geceleri

Sakın yalnız bırakma! 

Küçük kızın çoktan büyüdü

Ama ben

Büyümekten,

Ağlayamamaktan

En çok korkuyorum anne!

 

8 Ocak 2015, Kırcaali, Resmiye Mümün