Bıktım senden artık insafsız gönül
Seve seve oldun kanayan bir gül
Bitip tükenmedi gözünde yaşlar
Geri gelmez, gitti boşuna yıllar
Bıktım senden artık insafsız gönül
Heyecanlar yandı, oldu yığın kül
Hep içinde gizli kaldı sevdalar
Kalbim tek bir mezar, gömük acılar
Bıktım senden artık insafsız gönül
Çalılara kondun, kesildin bülbül
Göğe çıkardığın şerefsiz kullar
Acımadan vurdu, kırıldı sazlar
Bıktım senden artık insafsız gönül
Ne menekşe koktun, ne de bir sümbül
Dikeni okşadın, coştu yaralar
Yaşarken öldürdü adi alçaklar
Bıktım senden artık insafsız gönül
Gerçeğin önüne çektin kara tül
Uğruna öldüğün onca insanlar
Canından bezdirdi, geldi hazanlar...
12 Ocak 2008, Kırcaali, Resmiye Mümün
"Ömrümün Sonbaharı" şiir kitabından
Няма коментари:
Публикуване на коментар